تمامی سازه های ساخت بشر یا بر روی زمین قرار دارند (نظیر ساختمانهای مسکونی، اداری، صنعتی، سازه های کارخانه جات و ...)، یا درون زمین قرار دارند (نظیر تونل ها، پناهگاه های زیرزمینی و ...)، یا از جنس مصالح ژئوتکنیکی هستند (نظیر سدهای خاکی و سنگریزه ای)، و یا به نحوی متصل به زمین هستند (نظیر سکوهای نفتی). از این رو درک رفتار زمین که اصلی ترین تکیه گاه این سازه هاست از اهمیت بالایی برخوردار است.
در طراحی سازه ها باید اطمینان داشت که اولا: بستری که سازه بر آن بنا شده است، ظرفیت باربری خود را از دست نداده و گسیخته نشود، و ثانیا: تغییر شکل های بستر در اثر بارهای وارده در حد قابل قبول بوده که در طول بهره برداری از سازه، خللی در عملکرد آن بوجود نیاید.
مهندسی ژئوتکنیک شاخه ای از مهندسی عمران می باشد که با بررسی تئوری و آزمایشگاهی مصالح بستر سازه ها، خصوصیات و رفتار زمین را مورد بررسی قرار می دهد.
مصالحی خاکی که بیشترین بررسی ها در مهندسی ژئوتکنیک کربوط به این مصالح می باشد، مصالحی با بعد 0.001 تا 75 میلی متر می باشند. ذرات کوچک تر از این محدوده در دسته ی کلوئیدها و ذرات بزرگ تر در دسته ی سنگ ها قرار می گیرند. بنابراین در مکانیک خاک، رفتار و خصوصیات مصالح بستر زمین که در این محدوده قرار می گیرند بررسی می شود.
خاک ها از منظرهای متفاوتی همچون محل تشکیل، منشا پیدایش، ساختار و همچنین رفتار دسته بندی می شوند که کاربردی ترین آنها، دسته بندی بر اساس رفتار خاک می باشد. از نظر رفتار، خاک ها به دو گروه دانه ای و چسبنده تقسیم می شوند. خاک های دانه ای مصالحی هستند که مجموعه ی آنها مانند دانه های مجزا در کنار هم قرار می گیرند. اما در خاک های چسبنده، دانه های خاک آنقدر ریز هستند که به صورت مجزا قابل تشخیص نیستند و رفتار خاک، متاثر از خمیر چسبنده و به هم پیوسته ی آن می باشد. این رفتار در خاک هایی با کانی های رسی که جاذبه و دافعه میان بارهای الکتروستاتیکی مثبت و منفی آنها وجود دارد رخ می دهد.
در پست های بعدی با طبقه بندی خاک ها آشنا می شویم.
_7j0i.jpg)
